16 Jan 2017

ΚΕΡΙΑ και REBAJAS!!!! Ανακοινώσεις και Οδηγίες για το Γκαλά της 4ης Φεβρουαρίου

Κατ' αρχάς όποιος δεν έχει κάνει ακόμα κράτηση να κάνει “χθες”!


Γιατί έχουν μείνει ελάχιστα τραπέζια. Είμαστε πολλοί πια οι “κάτοικοι” της Grecoland που θέλουμε κάπου κάπου να μοιραζόμαστε κι άλλες στιγμές εκτός λεωφορείου, να μοιραζόμαστε διαφορετικά “ταξίδια”, τόσοι που ο αριθμός επιτρέπει να μειωθεί η τιμή του φαγητού.

Καθώς γίναμε πολλοί και τα έξοδα για όλες τις ανάγκες της βραδιάς όπως:

- φώτα, ήχος, (δεν καλύπτονταν οι ανάγκες όσων θέλω να κάνουμε με τις υπάρχουσες υποδομές γι' αυτό και προχώρησα σε ενοικίαση υλικού)

- παραδοσιακή ορχήστρα, (η ορχήστρα που θα παίξει στο τελευταίο μέρος της βραδιάς, στο γαμήλιο γλέντι δηλαδή, δε θα είναι η ορχήστρα του μαγαζιού αλλά ένα σχήμα που δημιουργήθηκε ειδικά και αποκλειστικά για την melodrakma και για τη συγκεκριμένη στιγμή.)

Βιολί: Γάλλος Λευτέρης

Κλαρίνο: Χρήστος Χάρης

Λαούτο- τραγούδι: Αχιλλέας Χαχάμης

- ανάγκες για τον Μονόλογο

- άλλοι καλλιτέχνες 

_ και άλλα διάφορα

με βάση τις μέχρι τώρα κρατήσεις λοιπόν φαίνεται να καλύπτονται όλα τα παραπάνω έξοδα και γω με πολύ χαρά ανακοινώνω ότι μπορούμε να μειώσουμε την τιμή για το φαγητό από 30 στα 25...


Η πρόθεση της Melodrakma γι' αυτές τις βραδιές -μια-δυο το χρόνο – δεν είναι να κερδίσει κάτι αλλά απλά να δημιουργήσει προϋποθέσεις για συνάντηση γι' αυτό και βλέποντας ότι τα έξοδα καλύπτονται προχωρεί στη μείωση της τιμής για όσους φάνε, μην και μπορέσουν να φάνε όλοι γιατί η νύχτα προβλέπεται μακρά.

Άρα:

Γενική Είσοδος με ένα ποτό 15.

Και με Φαγητό (μαζί με κρασί) 25. Ούτε το κρασί θα είναι γαλλικό ούτε το φαγητό του Αρθάκ, (του γνωστού βάσκου σεφ), το δοκίμασε όμως η συνεργάτιδα της Melodrakma η Μεγάλη Κυρία Νίκη Λυμπέρη και μου είπε:

“προχώρα, πρόκειται για τίμια πρόταση και γενναιόδωρες μερίδες”.

Επίσης παρακαλώ πολύ όλοι να φέρουν από ένα-δυο κεράκια επιτραπέζια στην τσάντα τους, αυτά που στα ελληνικά πια λέμε ρεσώ 

οι γυναίκες να μην ξεχάσουν το πέπλος τους και οι άντρες το παπιγιόν τους.  

Μακάρι το εγχείρημα ενός θεατρικού μονολόγου σ' έναν τέτοιο χώρο να λειτουργήσει. Όμως είναι λίγες οι ευκαιρίες που έχω να μοιραστώ πράματα μαζί σας και πολλά τα όσα θέλω. Πρόθεσή μου πάντως μέσα απ' αυτόν τον πειραματισμό θυμίζω ότι είναι να πάει ενός άλλου είδους Τέχνη, σ' ένα "υπόγειο" λαϊκό μαγαζί.



Αυτή τη φορά θέλω να γνωριστείτε και μεταξύ σας, να μιλήστε και να χορέψετε και να κουτσομπολέψετε και να συστηθείτε, να πείτε:
εγώ είμαι Πειραματόζωο,
εγώ Θηλυκό,
εγώ Πολιτικό,
εγώ Πηδηχτό Χταπόδι,
εγώ είμαι απ' τους Γενναίους του Βορρά, ήμουν στο γκρουπ όταν άρχισαν τα κάπιταλ κοντρόλ, που μετρούσαμε το ευρώ σεντς-σεντς,
εγώ είμαι η Ροκ Θεία,
εγώ Ινδιάνος του Βορρά,
εγώ Χειμερινός Προσκυνητής με τον Πλατύφορο,
εγώ είμαι Σουρεαλιστής των αξέχαστων ημερών στα μέρη του Νταλί,
και γω Σουρεαλιστής, θυμάσαι που μας είχε πάει βράδυ κάπου μια ώρα δρόμο απ' τη Βαρκελώνη, σ' έναν στάβλο όπου κάτι τύποι χόρευαν φλαμένκο, ένας κύριος με πορτοκαλί περουκίνι σαν προάγγελος του νέου Αμερικανού προέδρου τραγουδούσε στη σκηνή Νιου Γιορκ Νιου Γιορκ, στην ίδια στιγμή εγώ έτρωγα ολόκληρο κοτόπουλο, ολόκληρο, ολόκληρο με τα χέρια μπήγοντας τα δάχτυλά μου στο στήθος του ενώ πάνω απ' το κεφάλι μου ένα ανδαλουσιανό άλογο σηκώνονταν στα δυο πόδια κι ύστερα έσκυβε πάνω σ' ένα πιάτο σούπα με κραγιόν σημαδεμένο γύρω-γύρω στο χείλος του από κάποια γυναικεία χείλη καθώς δεν υπήρχαν κουτάλια, θυμάσαι, ο Σουρεαλισμός στην Πράξη εκείνη η βραδιά,
εγώ Γιάννη μόνο ένα ταξίδι έκανα μαζί σου, χρόνια, πολλά χρόνια πριν αλλά ακόμα γελάω με την καρδιά μου κάθε φορά που θυμαμαι τη λαχτάρα στις στιγμές που μας ξυπνούσες με κείνο το μάμυ μπλου μπαίνοντας στη Σεβίλλη, στη Γρανάδα, στη Μαδρίτη...
το μάμυ μπλου και το γουρουνάκι στη Σεγκόβια θυμάμαι μόνο,
εγώ θυμάμαι το Τολέδο, τον Άγιο Θωμά, τον El Greco...
εγώ την Αράχνη στο Γκουγκενχάιμ,
εγώ τον Πούπυ, το σκυλάκι από λουλούδια,
εγώ την Παραλία των Καθεδρικών
εγώ την Γκερνίκα,
εγώ τη νύχτα στην Καρκασόν,
εγώ την Αλταμίρα,
εγώ τις οροφές στην Αλάμπρα,
εγώ την τσιγγάνα εκείνη πάνω στις σπηλιές,
εγώ είμαι φίλος φίλου,
εγώ φίλη φίλης,
εγώ είμαι καινούρια, δεν έκανα ποτέ κανένα απ' τα ταξίδια σας, θέλω όμως,
εγώ ήμουν στην Εξωτική Καλέγια,
εγώ είμαι Πουτανέσκα
και γω Πουτανέσκα,
και γω
και γω...
φέτος περιμένω πως και πως ν' ανακοινώσεις την Πορτογαλία σου... είμαι σίγουρη αυτό που θ' ανακοινώσεις δε θα υπάρχει στην αγορά, Πορτογαλία... Σαλαμάνκα Νύχτα στη Σεγκόβια... Δεν το χάνουμε με τίποτα το φετινό, κάναμε όλα τα έτη, να χάσουμε το Πτυχίο;
- Θα δώσει πτυχίο;
- Ναι, κάτι τέτοιο είπε αλλά δε μαρτυράει,


Γενιές τουριστών μεγαλωμένες με αγάπη, φίλοι πια και συγχωριανοί και συγκάτοικοι όλοι στη τρέλα της ανάγκης μας να μην είναι η Μοναξιά κι οι Βάρβαροι μια κάποια λύση.
Μια ολόκληρη γενιά φίλων πια.

Να γνωριστείτε εκείνο το βράδυ, είναι χωριό η Grecoland, είστε συγχωριανοί κι έχετε ένα κοινό πρόβλημα: εμένα.

Κι όσο σας γράφω αυτή εδώ την “επιστολή” καταλήγω, σχεδόν κατέληξα με ποια Μουσική θα ΒΓΩ...

Υ.Γ: Κρατήσεις: στην κ. Νίκη Λυμπέρη, τηλ: 6909-110 585
Ώρες επικοινωνίας 6-8 απόγευμα. (Ακόμα κι αν δεν απαντηθεί κάποια κλήση, θα επιστραφεί πάραυτα! Μπορείτε επίσης να κάνετε κράτησή στο

 niki@melodrakma.com

ΕΔΩ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ

                        El Greco








8 Jan 2017

ΑΗ ΓΙΑΝΝΗΣ 2017

Το 1975, στις γιορτές, έκανε κρύο πολύ αλλά ήταν ωραία.
Κατ' αρχάς ήμουν 5 χρονών κι αλίμονο αν ένα παιδί δε θυμάται με γλύκα τις μέρες των γιορτών.


Αγοράσαμε για τα Χριστούγεννα καινούρια κασέτα, το “ΥΠΑΡΧΩ”. Μόλις είχε κυκλοφορήσει και κάναμε με τον Καζαντζίδη εκείνη τη χρονιά, και Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά.

Έκανε πολύ κρύο, είχε μπει κι ένα ποντίκι στο σπίτι, θυμάμαι το άγχος πιο πολύ κι απ' το ποντίκι, σκεφτόμουν συνέχεια μην έρθει εκεί που κοιμάμαι και μου φάει αυτιά, μύτη, είχα ακούσει τη μάνα μου να το λέει στον πατέρα μου, "θα μας φάει το παιδί Λάκη, το είδες, σα φίδι ήταν", είχε το ίδιο άγχος κι η μάνα μου, έκανε πάρα πολύ κρύο, ήταν παλιό πολύ παλιό το σπίτι, ξύλινο, ερείπιο σχεδόν, απ' όλης της γειτονιάς τα σπίτια αυτό διάλεγαν πάντα τα ποντίκια, το αγαπημένο τους, ποντίκια-συλλέκτες, λάτρεις παλιών επίπλων, τεράστια δοκάρια-αντίκες έρμαιο στα μικροσκοπικά δόντια τους...

Άγχος.

Κι άμα αφήσουν για λίγο τα δοκάρια και τα ξύλινα πατώματα και βάλουν στα δόντια τους τον Καζαντζίδη;
Είδαμε με τη μάνα μου δύο ποντίκια να περνάνε απ' το διάδρομο στο υπνοδωμάτιο κι ένα πάνω στο μάρμαρο, δίπλα στο νεροχύτη, τρία ποντίκια τουλάχιστον στο σπίτι, πώς θα μπω κάτω απ' τη φλοκάτη; Άμα πήγαν εκεί; Έκανε κρύο πολύ, ψόφος και γι' ανθρώπους και για ποντίκια, ήταν τα Φώτα, δεν έφτανε το κρύο μ' έκανε μπάνιο από πάνω η μάνα μου, είχαμε σόμπα με πετρέλαιο, την αφήσαμε να καίει όλη νύχτα, είχα το άγχος με τα ποντίκια, μου μπήκε κι η ιδέα ότι μπορεί να φάνε την κασέτα, ή να λιώσει άμα την ξεχάσω κοντά στη σόμπα, μου έδιωχναν το άγχος τα τραγούδια, η μουσική με πήγαινε πάντα εκεί που δεν μπορούσα να φτάσω μόνος μου, απ' τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα τα είχα μάθει όλα τα τραγούδια απ' έξω... μου φαίνονταν συναρπαστικό εκείνο το

“...και θα υπάρχω στα τραγούδια που θ' ακούς...”

μου φαίνονταν καταπληκτικός τρόπος Ύπαρξης, να υπάρχεις στη ζωή και την καθημερινότητα των ανθρώπων όσο μακριά κι αν βρίσκεσαι, να Υπάρχεις μέσω των τραγουδιών...

Πρέπει να έχει χάρη μεγάλη για έναν ενήλικα να βλέπει ένα παπαγαλάκι πέντε χρόνων να σιγομουρμουρίζει

“Κάτω απ' το πουκάμισό μου η καρδιά μου σβήνει..”

“Σε άσχημη κατάσταση το φίλο μου τον βρήκα...”

“...Μετάνιωσες αλλά σ' έχω ξεχάσει...” , τα 'δινα όλα σ' αυτό, ήταν η πρώτη άρια της ζωή μου αυτό το τραγούδι, χρόνια πολλά πριν πρωτακούσω τη Μαρία Κάλλας, αυτή ήταν η αγαπημένη μου άρια.


Γιορτές με όλα εκείνα τα καταπληκτικά πράματα που είχαν φτιάξει ο Πυθαγόρας κι ο Νικολόπουλος

“...και θα υπάρχω στα τραγούδια που θ' ακούς...”

Ούτε που κατάλαβα πότε έφτασε ο Άη Γιάννης, στη γιορτή μου σταματούσαν τα τραγούδια κι άρχιζαν τα μαθήματα.

Ξύπνησα για το σχολείο...

Ίσως η ωραιότερη μέρα της ζωή μου... Είχαμε βάλει φάκα με τυρί το βράδυ.
Εκεί ξεκουράζονταν για πάντα, ο πιο μεγάλος απ' τους τρεις ποντικούς που είχαμε στο σπίτι.

Προτίμησες το τυρί απ τ' αυτί μου ε; Πάρε να 'χεις!

Αυτό ήταν το ωραιότερο δώρο της ζωής μου.
Ένας ποντικός νεκρός στη φάκα.
Ο θάνατος του άγχους μου δώρο στη γιορτή μου.

Δουλειά πια. Απ' τον Αη Γιάννη και μετά δουλειά κι ευτυχώς χωρίς άγχος.
Τις επόμενες μέρες πιάστηκαν και οι άλλοι δυο.

Τα χρόνια που ακολούθησαν έκανε πολύ κρύο κιαι μπήκαν πολλοί άνθρωποι και πολλά ποντίκια στη ζωή μου.

Απ' τα πράματα που πιο πολύ θυμάμαι απ' τις γιορτές των παιδικών μου χρόνων είναι:

το κρύο,
τα ποντίκια,
τα τραγούδια,
που περιμέναμε το '78 να γεννηθεί η Ειρήνη,
που πήρα στερεοφωνικό το '83 με τα λεφτά που είχα βγάλει το καλοκαίρι, είχα δουλέψει στη ντομάτα με το τελάρο,
πήρα και το “ΥΠΑΡΧΩ” σε δίσκο κι έφυγε και το άγχος ότι θα λιώσει η κασέτα απ' τη σόμπα, την ίδια σόμπα είχαμε ακόμα,
την επόμενη χρονιά πήρα το “Last Christmas” του George Michael κι άρχισα να νιώθω πιο κοσμοπολίτης,
με καθυστέρηση, το '87 πήρα και το “We are the world...”, κρύο τρομερό το '87, ειδικά το Μάρτιο, Λάρισα-Σιβηρία ίδιες θερμοκρασίες.

Τα καλοκαίρια δούλευα για ν' αγοράσω μουσική για το χειμώνα, μου φαίνονταν πιο ήπιοι οι χειμώνες όταν είχα καινούρια τραγούδια, μέχρι να τα μάθω όλα απ' έξω κι ανακατωτά έφτανε η άνοιξη,
πολλά τα δύσκολα μέχρι το '88 αλλά έγινα επιτέλους 18, τέλειωσα και το σχολείο, ήρθε το Πανεπιστήμιο, μετά ήρθε κι ο θείος Νίκος με τη θεία Περιστέρα απ' την Αυστραλία με δώρα φορτωμένοι, μας βοήθησαν να βάλουμε και καλοριφέρ, ξαναβρήκα την κασέτα, έβαλα και το δίσκο, μου φαίνονταν το ελάχιστο που μπορούσαν κάνω γι' αυτούς, το ελάχιστο αντίδωρο να τους βάλω Καζαντζίδη, απ' την Αυστραλία έρχονταν μετά από 20 χρόνια δουλειάς, τί να τους έβαζα;

Απ' τα πιο μεγάλα μου παράπονα είναι που δε χάρηκα καθόλου τα καλοριφέρ. Έφαγα όλο το κρύο από παιδί και τα βάλαμε όταν εγώ δε ζούσα πια στο σπίτι, ούτε καν για τις γιορτές δεν πήγαινα, δούλευα, στον τουρισμό έτσι είναι, δουλεύεις όταν οι άλλοι μπορούν κάνουν διακοπές, να παν ταξίδι, δουλειά δουλειά δουλειά...
καμιά 200αριά δουλειές ως φοιτητής,

το '94 στο Μάνος Travel
το '99 στον Κύκλο

το 2005 γεννήθηκε η Άλμπα,

το 2016 είπα στην Αλάιτζ και στην Άλμπα: “Δε θέλω να συνεχίσω έτσι τη ζωή μου. Από δω και πέρα εμείς θα είμαστε κι αφεντικά και δούλοι... θα κάνουμε τη melodrakma”
και μαζί θα κάνουμε δώρο στους τρεις μας φωτογραφία Ιστορική,
μαζί και Χριστούγεννα
μαζί και Πρωτοχρονιά
και διακοπές
και ταξίδι μαζί...


Χριστούγεννα στη Γκερνίκα, Πρωτοχρονιά στο Μπιλμπάο κι αμέσως μετά Πορτογαλία. Η Αλαιτζ οδηγός, εγώ συνοδηγός μ' ένα cd fado στο χέρι, η Άλμπα πίσω να κρατάει σημειώσεις, ό,τι της έλεγα, εδώ θα πάμε σίγουρα... εδώ ίσως...

Αλάιτζ, πάμε πίσω πάλι για να δοκιμάσουμε κι αυτή τη μουσική, γύρνα σου λέω πίσω απ' τον ίδιο δρόμο...

από χωριό σε χωριό, από πόλη σε πόλη, είναι όλα καθαρά τώρα στο μυαλό μου. Είμαι έγκυος πια, το ταξίδι στην Πορτογαλία και την Ισπανική Εξτρεμαδούρα είναι μέσα μου.
Τώρα δουλειά να ετοιμαστεί κάτι ωραίο, Συλλεκτικό το θέλω πάλι. Συλλεκτικό μόνο με πολλή δουλειά γίνεται.
Δουλειά.

'81 βαμβάκι
82 τεύτλα
'83 πατάτα
'84 ντομάτα
...
...
...

Το '94 στο Μάνος Travel
το '99 στο Κύκλο Travel

το 2017 με τη Melodrakma Universál.

Χτες ανήμερα της γιορτής μου, στη Λισσαβώνα, καταχείμωνο ερχόταν τα μηνύματα, ευχές σε τοίχους και παράθυρα, κλήσεις που έμπαιναν κι άλλες που δεν προλάβαινα, ήπια έναν καφέ στο Chado με τον Πεσόα, θυμήθηκα το κρύο των παιδικών μου χρόνων, άκουγα μέσα μου τον Καζαντζίδη να κάνει δεύτερη φωνή  στην Amalia Rodriguez που ακούγονταν από ένα αυτοκίνητο στο φανάρι, ένας ποντικός πετάχτηκε από ένα κλειστό μαγαζί στο Bario Alto, συνέχισαν μηνύματα και κλήσεις και με ζέστανε και με ασφάλισε για μια ακόμα χρονιά η αγάπη όσων με θυμούνται τη μέρα που αρχίζει η δουλειά.

Δουλειά από δω και πέρα.
Η Αλάιτζ, η Άλμπα και γω κρατάμε απ' τις τρεις γωνίες τη melodrakma, κι απ' την 4η εσείς,
σα σεντόνι του champios league που το κουνάνε παιδιά για ν' αρχίσει ένα παιχνίδι,
σα μαγικό χαλί που θα μας πάει όπου μπορέσουμε.


Θα ετοιμάσω όσο καλύτερα μπορώ όσα θέλω να μοιραστούμε το 2017.
Ραντεβού στην Αθήνα στις 4/2/17 .

Την προηγούμενη ακριβώς μέρα  3/2/17, ελπίζω να είναι έτοιμη και ιστοσελίδα (web site) της melodrakma, για να ενημερωθούν όσοι δε θα είναι μαζί μας την επομένη στο γλέντι-live παρουσίαση αλλά και για να έρθουν προετοισμένοι όσοι θα είναι παρόντες.

Ετοιμάζοντας τα cd σας με τις μουσικές που συνοδεύουν τα ταξίδια μας σκέφτομαι ξανά εκείνη την πρώτη μεγάλη μου επιτυχία...

“...και θα υπάρχω στα τραγούδια που θ' ακούς...”

και νιώθω ευγνωμοσύνη για τη ζωή μου,
και το κρύο, και τα ποντίκια και οι άνθρωποι και τα τραγούδια είχαν το λόγο τους και γω βρήκα τον τρόπο και αποκωδικοποίησα τα δώρα που έστειλαν οι τρεις Μάγοι-Δυσκολίες.



Ευχαριστώ από καρδιάς για τις ευχές και την αγάπη.

                                                                                       El Greco